Maar na al het drama toch aangekomen in California!

Huisje klein
Dit 4e blog schrijf ik aan een scheve houten tafel van een niet Engels sprekende Koreaan.

Integendeel tot het vorige blog ga ik niet elke dag langslopen, alleen de hoogtepunten (én dus de dieptepunten, maar die zijn voor mij en voor dit blog dan weer hoogtepunten zeg maar ^^). 


Al bijna 2 weken zijn wij bezig met deze roadtrip, de tijd gaat ontzettend veel sneller voor mijn gevoel. Deze afgelopen 2 weken hebben we vooral in ”National Parks” doorgebracht zoals Monument Valley, Bryce Canyon en vandaag Yosemite National park (spreek je uit als Joosimetie, niet Jozemieten wat ik eerst dacht).
Na deze dagen in natuurparken zijn we langzamerhand op weg naar de groten steden, om te beginnen in San Francisco. De snelste weg hiernaartoe is door de beruchten Death Valley. Met een camper mag je deze weg niet rijden (te groot gevaar dat je vast komt te zitten), wij mochten dit wel met onze auto met als voorwaarden dat we genoeg water mee zouden nemen. De eerste kilometers stonden hier en daar nog een tankstation of een supermarkt, ik dacht: is dit ’t nou? Worden hier zelfs horrorfilms over gemaakt? 
Maar wanneer je verder rijdt begrijp je dit wel, zelfs het uitgedroogde graspolletje dat je in die Western films over de weg van een verlaten sahara ziet rollen kwam langs.
Behalve dat het één uitgestrekte lange weg is zitten er ook veel hoogteverschillen in, en omdat de motor oververhit kan raken was het verplicht je airconditioning uit te doen. En die middag werd 54,6 graden(!) gemeten op de warmste plek op aarde die Death Valley heet. Death Valley rots klein

De nacht voordat we deze toch door Death Valley gingen maken hadden we eerst nog een overnachting in het dorpje Springdale, onze tent konden we opzetten naast een heel schattig riviertje waar mensen in het water zaten met hun kampeerstoelen en in opblaas-banden met de stroom mee gingen. Dus ging ik om niet uit te toon te vallen ook maar in het riviertje zitten met m’n kampeerstoel. :)

Aangekomen in Death Valley. Zo’n temperatuurmeter is best geloofwaardig op je mobiel maar toch wil je die extreme hitte dan zelf voelen. Toen ik uit de auto stapte had ik verwacht dat ik gelijk omver werd geblazen door een gigantische föhn (figuurlijk), maar het viel me ontzettend mee, het was alsof je in een stoomkabine van een zwembad zat, best heel ontspannend. Maar dan ga ik dus niet ook nog de berg beklimmen vanwege het mooie uitzicht, in die warmte.

Vanwege het aantal mensen dat er op zo’n parkeerplek stopt vergeet je weer dat je op een van de meest afgelegen plekken van de wereld bent, maar als je dan een wc-hokje in loopt waar niet doorgespoeld kan worden en waar de geur in die warmte nogal blijft hangen ben je weer helemaal bij.
 wc klein
Maar nu houd ik jullie natuurlijk erg in spanning, anders dan de eerste mensen die deze tocht in 1800 hebben gemaakt, hebben wij het wél overleefd.
Maar om dan je tentje met ’s nachts minimaal 40º… Daar hadden de medewerkers ons ook niet echt voor gewaarschuwd, en de mensen die in het (natuurlijk volgeboekte) hotel zaten reageerde vol ongeloof: ”In a TENT?!” Dus zijn we maar op zoek gegaan naar een hoteletje in de bewoonde wereld. weg klein

Deze toch duurde bij elkaar zo’n 5 uur dus was het plan de 2 dagen hierna (vandaag en morgen) uit te rusten, om zeker te zijn dat dit ook lukt reserveer je in een motel, en dan komt alles goed, denk je.
Niet helemaal inderdaad, in plaats van het gezin onder de naam Maasland stond er een gezin met de naam Boesker geregistreerd. Beetje lullig om die dan niet naar binnen te laten.
Op zo’n avond in een klein dorpje genaamd Groveland weet je zeker dat alle Motels die er zijn vol zitten. En de mensen van het hotel konden ook niet maken dat we door hun registratiefout onze tentjes op straat moesten opzetten of iets dergelijks.
De eigenaar van het Motel was er alleen niet om dit probleem met ons op te lossen, wel een Spaans meisje en een Koreaanse jongen die met hun slechte Engels een vakantiebaantje hadden weten te bemachtigen. 
De Koreaanse jongen logeerde in een huisje aan de overkant van het motel en dus bood hij ons aan om voor een nacht in zijn ”huis” te overnachten. 
”I’m zorry, iets verry dirty and verry small, I’m zorry.” kondigde hij van te voren al aan. Maar goed, we hadden geen andere keus.
De witte veranda stond vol met vuilniszakken en rommel die hij waarschijnlijk zo snel mogelijk had proberen om te ruimen voordat wij kwamen (wel schattig eigenlijk). In het huisje stond ik er nog van te kijken hoe opgeruimd het was, als hij dit ”verry dirty” noemde, wat was mijn kamer dan wel niet…
Maar als je er op gaat letten had hij wel een beetje gelijk, er zit verschil tussen opgeruimd en schoongemaakt. Op mijn matrasje dat op de grond lag zat al een (ik denk Koreaanse) lange zwart haar en nog meer dingen geplakt. Nou bent ik niet zo snel vies van dingen dus ik ga daar straks gewoon liggen, wel in mijn eigen slaapzak. 
Ik dacht dat als ik me schrap zou zetten de wc ook wel te doen was zodat ik niet helemaal weer naar het Motel hoefde te lopen. Maar ook deze weigerde net als die in Death Valley door te spoelen, natuurlijk kwam ik daar pas later achter. Dus ging op zoek naar een pan in die Koreaan zijn keuken om met water te vullen. Pan gevonden, en toen ik naar het aanrecht liep kwam er een stoet van zo’n 40 mieren de gootsteen uitkruipen, om denk ik via het aanrecht en de keuken zo de weg naar mijn kamer te vinden (we zullen zien). trash klein

Maar ondanks dat dit allemaal verschrikkelijk zielig klinkt schrijf ik dit echt met een grote glimlach op mijn gezicht, want zoals ik al zei: De dieptepunten zijn voor mij ook weer de hoogtepunten in zo’n reis. Je hebt ’t maar weer meegemaakt, en die Koreaanse jongen kon natuurlijk ook niet weten dat er een in Groveland gestrand Nederlands gezin in zijn rommelige logeerhuis komt te slapen.

Ik wilde trouwens ook even kwijt dat ik het echt super vindt dat jullie dit allemaal (en naar eigen zeggen met plezier) lezen. Bedankt! 
Dat is de reden dat ik hier om kwart voor 12 ’s nachts nog aan een scheve houten tafel van een Koreaan mijn blog zit te schrijven, en natuurlijk voor mijn eigen plezier ;-).

nog een bosbrand gezien!
meer klein

Het is nu de volgende ochtend en ik wilde er toch nog iets bijschrijven. De rustdag zoals die gepland was hebben we d’r wel gewoon in gehouden, dus gingen we ontbijten in Groveland naast het oudste café van heel Californië, Iron door saloon.
Later nog wat rondgelopen in het dorp en toen kwamen we voor de Farmersmarket te staan, een kleine markt met allerlei zelfgemaakte spullen en natuurproducten enz. (daar ben ik helemaal gek van :)). Alle mensen zijn hier heel uitgelaten en vrolijk: wanneer m’n moeder een jurk koopt: oh, honey, that’s soo cute! It looks so good on you!
Wanneer je zelf-geoogste aardbeien koopt: Believe me darling, they’re delicious. You’ll seriously love it. (ik eet ze nu in die Koreaanse jongen z’n tuin en ze zijn inderdaad delicious :).

Slaap lekker voor straks, ik ga nog even van m’n rustdag op deze bizarre plek genieten!

Wilde rivieren, onverklaarbare gebergte, toeristische indianen en cowboy-paarden.

Oh oh, en alleen van die lange titel worden jullie al moe… Maar geen zorgen, ik zal proberen het allemaal kort samen te vatten.

De 5e dag van onze roadtrip, hier hadden we tijd om uit wat uit te rusten (vooral mijn vader, die op alle kronkelige wegen scherp moest blijven om eekhoorns en bizons te ontwijken). We stonden op een camping aan het prachtige meer Lake Powell, wat of in de staat Arizona of in Utah ligt, we weten nu wel dat het bij de grens moet liggen aangezien we continu in verschillende tijdzones zaten. (”Hey, het is weer een uur vroeger, gelukkig!” En dan 10 min. later: ”Oh, laat maar… Nu is het weer 10 uur ipv. 9”.)
Lake Powell is een gigantisch groot meer wat is ontstaan door de dam die gebouwd is in de Colorado River, het water wat achter de dam is verzameld is later uitgeroepen tot een van de mooiste en best gelukte meren doormiddel van een stuwdam. Het water heeft een felle turkoois blauwe/groene kleur dat zo helder is dat je steentjes met rode gloed van de gebergte kunt zien. auLakepowell boot klein
Of het legaal was weet ik niet, maar we konden het niet laten er zelf in te zwemmen. Veel tijd om vanaf de kant naar het meer te kijken heb je niet, het zand onder je voeten is zo verschrikkelijk heet dat je gewoon gedwongen wordt gelijk in het koude water te rennen (voor de mietjes onder ons best handig). LAKEPOWELL klein

Nog even over die tijden, ik schrijf dit blog om voor ons 11:15 ’s ochtends dus bij jullie in Nederland is het dan 19:15, ik heb zo’n handig wereldklokje op m’n iPhone :). 

Om op al die plekken te komen waar ik over schrijf moet je natuurlijk wel veel autorijden, en omdat dat nogal saai is schrijf ik daar niks over. Maar tussendoor rijd je natuurlijk wel door heel mooi landschap etc. Om van Lake Powell naar het stadje Moab te komen rijd je door Monument Valley, dit is een gebied wat oorspronkelijk van de Navajo indianen is. Als je door deze droge woestijn rijdt kan je je niet voorstellen dat het mensen lukt om hier te overleven, ‚ t tegendeel wordt bewezen wanneer je de kleine houten huisjes (ver van elkaar af) ziet staan met hier en daar ’n koe of paard. Maar ook al leven ze nog steeds erg afgezonderd met weinig om van te leven klopt het idee van wilde Indianen met hoofdtooien die gillend op paarden rondrijden totaal niet (best jammer). Ook The Native Americans, zo worden ze liever genoemd ben ik achtergekomen, hebben normale banen in tankstations etc. hebben heel normale kleding aan en rijden in normale auto’s. Alleen hebben deze auto’s meestal geen nummerplaat, waarschijnlijk omdat ze niet bij de Amerikaanse overheid horen en grotendeels hun eigen regels gemaakt hebben. Het is zelfs zo dat het daarom, zie m’n titel, bijna te toeristisch wordt. welcomo utah 
Op de camping waar we zaten was er een souvenir-winkeltje met allerlei spullen van de Indianen: Pijlen en bogen, sieraden, foto’s, kleden en typische Indianen kleding. Je droomt helemaal weg in de kleurrijke wereld van deze alternatieve indianen. Tot je naar de balie loopt waar een vrouwtje je lachend aankijkt met een groot wit T-shirt en een spijkerbroek aan, ze wijst trots naar de Wifi-code dat in een krantje over de camping staat. Juist ja, een Indiaan.

Behalve dat er mensen wonen in Monument Valley zijn de bergen bijzonder, heel gek en onverklaarbaar. De verschillende lagen scheiden zich van de andere door verschillende kleuren en ze zijn enorm vervallen en afgebrokkeld wat ze behalve bijzonder ook eigenlijk best lelijk maakt.

Onze volgende overnachtingsplaats was in het kleine leuke stadje Moab, nog steeds Utah. Hier hadden ze waar ik al die tijd al op had zitten wachten, het echte American breakfast met pancakes, en het onbeperkte kon natuurlijk niet ontbreken. Vies is het niet, maar omdat elke dag te eten in de ochtend… 
Die middag hebben we iets gedaan wat ik zeker te weten het leukste vond tot nu toe aan deze reis, horseback riding. Ik heb vroeger veel paard gereden maar het idee van rondjes rijden in een donkere saaie bak zorgde dat ik ermee stopte. Wat dus echt niet betekend dat ik het niet meer leuk vind, dat vind ik zeker als het in zo’n geweldig western gebied is. Ik was nog vergeten te schrijven dat dit gebied dan weer van de western was oftewel de ”cowboys”. 
We zouden eerst met een groep van zo’n 8 mensen gaan rijden maar omdat wij nogal vroeg waren, erg enthousiast enzo… gingen alleen ik, mijn ouders (Tijmen die zag het paardrijden niet zo zitten) en een guide mee. In vergelijking tot de paarden in IJsland en de Shetlander waar ik vroeger op gereden heb waren deze paarden gigantisch, wat ze al snel zijn als je met schoenen aan net bij de 1.60 komt. Ik heb dus ook geen hoe ik uiteindelijk op de rug van dit paard ben beland. paardpfklein
Het was een hele mooie merrie met de naam Luna. Volgens mij mocht ze mij ook wel, ze reed heel rustig en was totaal niet vervelend. Behalve toen we weer vlak bij de stallen waren en ze zo snel mogelijk naar huis wilde, maar dat was ik na 2,5 uur mij door de bergen dragen ook volkomen met d’r eens. het waren niet zomaar wat onverharde wegen maar ook erg veel hoogteverschillen met losse rotsen en zacht stromende riviertjes. Als je om je heen keek zag je niks en niemand behalve wat konijntjes. Wanneer je er zo rondrijdt heb je het idee dat je de enige persoon bent die hier de afgelopen 100 jaar is geweest, maar dit kopt niet. Later hoor je zelfs dat je in de voetstappen van de filmster John Wayne hebt gestaan(!!), de hoef van mijn gigantische paard dan, maar op zo’n moment voel je je best wel één met de natuur en het paard (wordt het al te zweverig?). John Wayne dus, dit gebied in Utah lijkt dan wel zo verlaten, het heeft al voor veel films en commercials als set gediend. Bijvoorbeeld de films …
Dit had het meisje dat onze rit begeleidde voor me op ’n briefje geschreven, ze vertelde uitgebreid over wat voor films er opgenomen werden, hoe dat er aan toe ging en waar de crew verbleef. Zoals bij de commercial voor het automerk Chevrolet in 1964, in de reclame staat een auto van dit merk op de zo genoemde ”Castle Rock”, het ziet er ontzettend gaaf uit. Er was alleen een probleem, er kwam noodweer aan en de helikopter kreeg de actrice die de taak had in de auto te poseren niet meer naar beneden, dat arme mens heeft de hele nacht in die auto op het puntje van de rots gezeten tot het noodweer voorbij was (De link van deze geweldige reclame:http://m.youtube.com/watch?v=L0QcyQ4K3po).
En om in dat gebied Western paard te rijden, já. &stephanie klein

En dan komen we bij vandaag (ik hoor jullie wel blij zijn, ha). Het liefst wilde we hier in het plaatsje Torey op een camping met de spannende naam ”1000 lakes” in een tipi overnachten, maar die waren al verhuurd. Dus zouden gewoon onze tenten opzetten, maar toen de vrouw achter de balie ons vertelde dat een huisje (van hout, met een stukje van de veranda af een picknicktafel en een vuurplaats) ongeveer even duur was, hebben we dat zo moe (/lui) als we waren maar gedaan.

Behalve door de indianen is een groot gedeelte van Utah ook bewoond door de Mormonen en de Mennonieten, dit zijn beide Christelijke groepen. De mormonen vormen de grootste groep, zij hebben besloten dat in de staat Utah nauwelijks tot geen alcohol gedronken of verkocht mag worden. In de supermarkten is alleen bier te krijgen maar wijn is nergens te koop, laat staan sterkte drank. Wel is er een slijterij waar je drank kunt halen maar deze is niet open in het weekend en door de weeks alleen tussen de middag. Heel soms kun je in een restaurant wel drank bestellen, maar dit alleen bij een hele maaltijd, je kunt dus niet zomaar ergens op een terras een wijntje drinken :p.
De Mennonieten zijn al helemaal apart, ze dragen ontzettend ouderwetse kleding, lange rokken, hoeden etc. En weigeren met de moderne tijd mee te gaan. Dit is ook de reden dat ze afgezonderd van de lokale bevolking wonen, hier kunnen ze hun eigen leven leiden, leven van landbouw, zich verplaatsen met paard en wagen, dat soort dingen. Vroeger hebben ze in de bergen gewoond, je ziet af en toe nog houten huisjes en kerkjes staan van de Mennonieten, nu wonen ze vooral op boerderijen ver van de steden af.

Wat ik nog helemaal niet gezegd heb is: Amerikanen zijn zó lief! Vooral in de horeca, bij alles wat ze zeggen lachen ze en gebruiken ze een koosnaampje (in het begin heel erg creepy). ”Thank you sweety”,”There you go darling”, ”Have a nice day honey”. Maar nu ik er gewend aan ben komt het er eigenlijk op neer dat ik ze allemaal wil knuffelen.

Oké, hier stop ik, volgens mij heb ik echt al véél te veel geschreven.

dag 3 & 4: van het schattige Fredonia naar de adembenemende Grand Canyon.

Na Vegas gingen we (figuurlijk) totaal de andere kant van Amerika bekijken, met eigen ogen The Grand Canyon zien. Ook zouden we die nacht op een camping daar vlakbij kamperen. Dus reden we vol enthousiasme met onze patserige auto de bergen in. Tot er één voor één op onze iPhone schermen een berichtje verscheen: NOODBERICHT: Flashflood warning in this area.
En zo paranoia als we waren nadat we de film Into The Wild (aanrader!!) hadden gezien waarbij in het zelfde gebied een auto volledig wordt weggespoeld, leek het geen goed idee verder te rijden.
Uiteindelijk zijn we gestrand in het plaatsje Fredonia bij een superschattig motelletje dat Grand Canyon Motel heet, het was er minsten 1 uur vandaan maar goed, je moet toch iets doen om bezoekers te trekken. Om op dat ”superschattige” terug te komen, het was een klein soort parkje, wat dus ook betekend dat er gras groeit en dat is best bijzonder midden in de woestijn, met allerlei kleine rode huisjes en om het af te maken zo’n 20 katten.Landschapjpg
Dat Grand Canyon Motel werd gerund door een oud (toch ook wel schattig) echtpaar die blijkbaar wat meer tijd in het motel en het gras stoken dan in de hygiëne van hun eigen huisje, en misschien ook de rest niet, maar daar denken we maar even niet aan. 
Dat merkte we vooral toen we naar de inschrijfbalie liepen, we werden overvallen met een enorme walm van kattenpis. Ik probeerde zo vrolijk mogelijk te blijven kijken, en het gratis krantje van de staat Utah nam ik met een bigsmile aan (ik moet bekennen dat ik die nog niet heb durven doorbladeren aangezien de stank ook daarin is getrokken). Later heb ik de man nog gevraagd hoeveel katten er op zijn terrein liepen, ”Dunno.” was het antwoord. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat hij maar overal borden met eten voor de katten op het mooie grasveld had neergezet. ’T was alleen jammer dat het ook ”Dunno” hoeveel vliegen aantrok./Users/noa/Pictures/iPhoto-bibliotheek.photolibrary/Previews/2014/07/15/20140715-213628/tYi3cxFRSCi2mVMlNaLfDg/IMG_6182.jpg 
Maar zoals ik al zei staken ze blijkbaar veel meer moeite in de huisjes, die heel knus en kleurrijk waren. Dat liet je al het ongedierte en de stank vergeten.
Huisje
Meneer&katten

De volgende dag gingen we dan echt op weg naar The Grand Canyon (er was opvallend weinig regen gevallen…), tijdens de reis er naartoe viel die wel jammergenoeg. Wel zagen we iets heel bijzonders onderweg. Op maar een paar meter afstand stond een kudde wilde bizons te grazen.BizonMet baby-bizons (hoe noem je die?) en al. Echt ook weer superschattig, maar ook best dreigend. De mannetjes bizons zorgde er wel voor dat we niet dichterbij de baby’s kwamen. De staten Utah en Arizona zijn staten waar ook nog grote groepen indianen wonen, hier zijn dat vooral de Navajo indianen, behalve dat ze tours organiseren door hun reservaten,verkopen ze ook zelfgemaakte spullen./Behalve dat ze van deze opbrengsten zelf moeten overleven wordt het ook aan andere doelen besteed, zo zaten er 2 vrouwtjes van de Navajo stam langs de weg met sieraden, zelf gemaakte pijlen en stenen potjes etc. zij vertelde dat van deze opbrengst ook hout werd gekocht voor ouderen die dat niet zelf konden sprokkelen, gezorgd werd dat er geld was voor een vervolgopleiding voor jongeren en zorgde ze ervoor dat er geld was voor een mooie begrafenis van iemand. Hier hebben we dan ook wel wat gekocht natuurlijk.Native american


Mijn moeder had als ervaren reiziger en anti-massatoerisme-type gekozen voor de noord kant van de kloof in plaats van de zuid kant, waar je wel allerlei toeristische dingen vindt (er zit daar zelfs een Mac Donalds ín de bergketen!). Maar gelukkig werkt het dan vaak wel zo dat die toeristische dingen ook de meeste toeristen trekken :p. 
Vanaf de parkeerplaats begonnen we aan de klim naar boven, zodra je een paar stappen verzet hebt komen de diep roodachtige bergen in zicht. Hoe verder je naar boven klom hoe mooier het werd, wat zelfs mij motiveerde de stijlen rotspaatjes te beklimmen. Grand Canyon
Als je daar dan staat zo hoog in de bergen, valt er haast niet in te schatten hoe ver de horizon is die staat aan de andere kant van de kloof. En om dan te bedenken dat daar op dat moment ook mensen staan en met hetzelfde idee jou kant op kijken. 
Gelukkig heb ik geen hoogtevrees want met ”niet toeristisch” vonden ze het blijkbaar ook niet nodig af & toe wat meer hekjes te plaatsen.
Tussen de bergen staan bankjes om op uit te rusten en huisjes om in te verblijven, maar gek genoeg verpest dit de omgeving niet. af en toe zie je een eekhoorntje langsschieten die de weg duidelijk veel beter kennen dan jij. 
Tijmen die op freerunnen zit vond het erg leuk om te laten zien hoe hoog hij kon klimmen, en hoe ver hij naar de rand durfde te gaan. híj vond het erg leuk.. :p

Ik hoop dat mijn iPhone de rode gloed en de diepte van de bergen ook een beetje kan uitbeelden. Want het is zo ontzettend mooi! 

Grand Canyon Family

Mijn locatie .

It’s Vegas Baby!

De eerste 2 woorden die bij deze stad in mij opkwamen waren bizar en onbeschrijfelijk, maar omdat ik nou eenmaal beloofd heb een reisblog te maken zal ik het proberen.

Eerst vertel ik nog wat over de reis hier naartoe, want ook dat is een heel gebeuren. Onze vlucht ging om 10 ‘s ochtends vanaf Schiphol, we vlogen met de maatschappij United Airlines. Wat ik echt een hele fijne maatschappij vind, we hadden een tv scherm en er werd om de zoveel tijd eten gebracht.
Maar voordat je het vliegtuig echt ingaat gaan er eerst natuurlijk een aantal uren voorbij, en dat komt vooral door de douane. Ik was ten eerste al heel blij dat ik m’n schoenen niet uit hoefde te doen omdat ik dan altijd ‘t idee heb (waarschijnlijk klopt die wel) dat ik de hele rijd ophoud. Ook was er dit keer een nieuwe soort “bodyscan”, waarvan ik gehoord heb dat dat zo gedetailleerd is dat ze je haast naakt zien, ….
Colorado river klein
Aangekomen in Las Vegas (we hadden eerst nog een tussenstop in Houston maar dat was niet zo interessant). Op de airport zelf staan al allerlei gokautomaten om je in de sfeer te brengen, ook wordt je met een tram in het vliegveld zelf naar je bagage gebracht.
Toen we naar buiten stapte overviel ons een enorme hitte, het is alsof je in een soort warme kas loopt, je gelooft ieder geval niet dat deze hitte een natuurlijke warmte is.
Met een bus werden we naar het autoverhuur gebracht, waar we echt een enorme patser auto hebben gehuurd. Wat hier in Las Vegas wel heel toepasselijk is.
Om naar ons hotel te kunnen moesten we eerst (erg hé) langs de Las Vegas Boulevard oftewel The Strip rijden. Wat je dan ziet is dus wat ik zei bizar en onbeschrijfelijk. Overal waar je kijkt zie je enorme hotels en gokpaleizen. En dan niet zo maar een hotel, het soort hotel waarvan als je er 1 zou zijn je gelijk zou stoppen om het te bekijken, maar goed dat ging nu moeilijk want dit waren er zo’n 100 daarvan. Alles om je heen verligt, fel gekleurd en het ziet er allemaal gloednieuw uit, wat haast klopt want het eerste gebouw in Las Vegas is pas zo’n 100 jaar geleden gebouwd.
Heel de stad is gewoon één grote gokhal, flitsende lichten, geluiden, watervallen, en vooral… Reclame borden. Nou had ik gedacht dat wanneer er een gigantisch reclamebord hangt er dan ook reclame wordt gemaakt voor iets groots en bekends, in Las Vegas is dit blijkbaar niet helemaal het geval. Soms hangen er gigantische borden met bijvoorbeeld “Willie Johnson” en dan het hoofd van een (voor mij totaal onbekende) rijke vent erop. mainroad las vegas klein
Maar dat het vol staat met dit soort bizarre gok-hotels betekend niet dat wij ook in zo’n hotel zitten, die van ons is heel normaal. Wel met balkon & zwembad! :)
Voor het tijdsverschil kwamen we heel gunstig aan, we waren hier rond 6 uur ‘s avonds, maar hadden alleen totaal geen honger. 2 uur later zijn we toch maar wat gaan eten in een pizzatentje aan de overkant. Waar ik even vergat dat in Amerika alles behalve 2x zo groot, ook 2x zoveel is. Gelukkig nam ik een salade waarvan ik zonder honger toch zo’n kwart van op heb gekregen.
Zo bijzonder als Las Vegas is, zo normaal kan het ook zijn. De mensen bijvoorbeeld, ik had hele aparte bling-bling figuren verwacht maar van de mensen die hier wonen zie je alleen wat gangstertjes en dus normale mensen. bussy in Vegas klein

De volgende dag (gister) gingen we eerst naar de Wallmart om inkopen te doen, want als ik dit verhaal af heb geschreven gaan wij op weg om te kamperen bij The Grand Canyon. Dat de Wallmart groot is weet iedereen al, maar ze hebben er dan ook haast álles. Vooral het eten en drinken wat ze hier hebben is ongelofelijk, van drinken bestaat er niet eens een 1 liter pak maar begint alles bij zo’n 2 liter. Voor de rest staat het vol met donuts, cupcakes… En Starbucks, daarvan hebben ze hier alles, koffie zakjes waarmee je thuis kan doen alsof je in de Starbucks zit, koffiebonen etc.

‘ S avonds zijn we nog op de Las Vegas Boulevard gaan lopen, en ‘s avonds is het nog overweldigender. Nu springen alle lichten er nog meer uit, en de geluiden zijn nog harder. Ook zijn er ontzettend veel zwervers die proberen mee te profiteren van het succes van het rijke Las Vegas, wat meestal niet zou lukken want iedereen is daar om zijn geld dan ook aan zichzelf uit te geven. Wel zijn er dan ook nog daklozen die hun best doen er tussenuit te springen, er zat bijvoorbeeld een man die een bord voor zich hield met de tekst “I’m too ugly for prostitution” (wel humor).
En zo mooi als het is om in Las vegas foto’s te maken zo verschrikkelijk is het ook, want er loopt áltijd iemand voor je foto langs. Maar ik heb er geprobeerd een paar leuke uit te halen en die hierbij te plaatsen.
Een gezond en apart eet-tentje vind je niet midden in The Strip, daarom hebben wij het dan ook maar helemaal laten zitten en zijn we naar de Mac gegaan. (ook hier hebben mams en ik een gezonde keuze gemaakt).

Het meest overdreven (mooie) gedeelte van Las Vegas is toch wel Venetian, dit is een soort shopping mall met alles, van fonteinen, vuurshows en straatacts erop en eraan.
omdat we na al dat lopen hier toch wel erg vermoeid waren zijn we onze weg naar de auto terug gaan proberen te vinden, wat ook echt niet makkelijk was. uiteindelijk zijn we er door een soort casino-paleis heen gekomen.Casino klein
Ik ga nu even uit zoeken hoe ik foto’s aan dit verhaal toevoeg, en dan moeten we verder naar The Grand Canyon, maar dat in het volgende blog.

De uitspraak “What happens in Vegas stays in Vegas” geld voor mij in elk geval niet, ik heb geloof bijna teveel verteld.

Ps: Sorry voor als er spelling fouten etc. inzitten, maar ik ga dus dit echt niet dit allemaal nog een keer over lezen. Hopelijk doen jullie dat voor me :) Xxx
Mainroad Vegas at night klein

Mijn locatie .