Maar na al het drama toch aangekomen in California!

Huisje klein
Dit 4e blog schrijf ik aan een scheve houten tafel van een niet Engels sprekende Koreaan.

Integendeel tot het vorige blog ga ik niet elke dag langslopen, alleen de hoogtepunten (én dus de dieptepunten, maar die zijn voor mij en voor dit blog dan weer hoogtepunten zeg maar ^^). 


Al bijna 2 weken zijn wij bezig met deze roadtrip, de tijd gaat ontzettend veel sneller voor mijn gevoel. Deze afgelopen 2 weken hebben we vooral in ”National Parks” doorgebracht zoals Monument Valley, Bryce Canyon en vandaag Yosemite National park (spreek je uit als Joosimetie, niet Jozemieten wat ik eerst dacht).
Na deze dagen in natuurparken zijn we langzamerhand op weg naar de groten steden, om te beginnen in San Francisco. De snelste weg hiernaartoe is door de beruchten Death Valley. Met een camper mag je deze weg niet rijden (te groot gevaar dat je vast komt te zitten), wij mochten dit wel met onze auto met als voorwaarden dat we genoeg water mee zouden nemen. De eerste kilometers stonden hier en daar nog een tankstation of een supermarkt, ik dacht: is dit ’t nou? Worden hier zelfs horrorfilms over gemaakt? 
Maar wanneer je verder rijdt begrijp je dit wel, zelfs het uitgedroogde graspolletje dat je in die Western films over de weg van een verlaten sahara ziet rollen kwam langs.
Behalve dat het één uitgestrekte lange weg is zitten er ook veel hoogteverschillen in, en omdat de motor oververhit kan raken was het verplicht je airconditioning uit te doen. En die middag werd 54,6 graden(!) gemeten op de warmste plek op aarde die Death Valley heet. Death Valley rots klein

De nacht voordat we deze toch door Death Valley gingen maken hadden we eerst nog een overnachting in het dorpje Springdale, onze tent konden we opzetten naast een heel schattig riviertje waar mensen in het water zaten met hun kampeerstoelen en in opblaas-banden met de stroom mee gingen. Dus ging ik om niet uit te toon te vallen ook maar in het riviertje zitten met m’n kampeerstoel. :)

Aangekomen in Death Valley. Zo’n temperatuurmeter is best geloofwaardig op je mobiel maar toch wil je die extreme hitte dan zelf voelen. Toen ik uit de auto stapte had ik verwacht dat ik gelijk omver werd geblazen door een gigantische föhn (figuurlijk), maar het viel me ontzettend mee, het was alsof je in een stoomkabine van een zwembad zat, best heel ontspannend. Maar dan ga ik dus niet ook nog de berg beklimmen vanwege het mooie uitzicht, in die warmte.

Vanwege het aantal mensen dat er op zo’n parkeerplek stopt vergeet je weer dat je op een van de meest afgelegen plekken van de wereld bent, maar als je dan een wc-hokje in loopt waar niet doorgespoeld kan worden en waar de geur in die warmte nogal blijft hangen ben je weer helemaal bij.
 wc klein
Maar nu houd ik jullie natuurlijk erg in spanning, anders dan de eerste mensen die deze tocht in 1800 hebben gemaakt, hebben wij het wél overleefd.
Maar om dan je tentje met ’s nachts minimaal 40º… Daar hadden de medewerkers ons ook niet echt voor gewaarschuwd, en de mensen die in het (natuurlijk volgeboekte) hotel zaten reageerde vol ongeloof: ”In a TENT?!” Dus zijn we maar op zoek gegaan naar een hoteletje in de bewoonde wereld. weg klein

Deze toch duurde bij elkaar zo’n 5 uur dus was het plan de 2 dagen hierna (vandaag en morgen) uit te rusten, om zeker te zijn dat dit ook lukt reserveer je in een motel, en dan komt alles goed, denk je.
Niet helemaal inderdaad, in plaats van het gezin onder de naam Maasland stond er een gezin met de naam Boesker geregistreerd. Beetje lullig om die dan niet naar binnen te laten.
Op zo’n avond in een klein dorpje genaamd Groveland weet je zeker dat alle Motels die er zijn vol zitten. En de mensen van het hotel konden ook niet maken dat we door hun registratiefout onze tentjes op straat moesten opzetten of iets dergelijks.
De eigenaar van het Motel was er alleen niet om dit probleem met ons op te lossen, wel een Spaans meisje en een Koreaanse jongen die met hun slechte Engels een vakantiebaantje hadden weten te bemachtigen. 
De Koreaanse jongen logeerde in een huisje aan de overkant van het motel en dus bood hij ons aan om voor een nacht in zijn ”huis” te overnachten. 
”I’m zorry, iets verry dirty and verry small, I’m zorry.” kondigde hij van te voren al aan. Maar goed, we hadden geen andere keus.
De witte veranda stond vol met vuilniszakken en rommel die hij waarschijnlijk zo snel mogelijk had proberen om te ruimen voordat wij kwamen (wel schattig eigenlijk). In het huisje stond ik er nog van te kijken hoe opgeruimd het was, als hij dit ”verry dirty” noemde, wat was mijn kamer dan wel niet…
Maar als je er op gaat letten had hij wel een beetje gelijk, er zit verschil tussen opgeruimd en schoongemaakt. Op mijn matrasje dat op de grond lag zat al een (ik denk Koreaanse) lange zwart haar en nog meer dingen geplakt. Nou bent ik niet zo snel vies van dingen dus ik ga daar straks gewoon liggen, wel in mijn eigen slaapzak. 
Ik dacht dat als ik me schrap zou zetten de wc ook wel te doen was zodat ik niet helemaal weer naar het Motel hoefde te lopen. Maar ook deze weigerde net als die in Death Valley door te spoelen, natuurlijk kwam ik daar pas later achter. Dus ging op zoek naar een pan in die Koreaan zijn keuken om met water te vullen. Pan gevonden, en toen ik naar het aanrecht liep kwam er een stoet van zo’n 40 mieren de gootsteen uitkruipen, om denk ik via het aanrecht en de keuken zo de weg naar mijn kamer te vinden (we zullen zien). trash klein

Maar ondanks dat dit allemaal verschrikkelijk zielig klinkt schrijf ik dit echt met een grote glimlach op mijn gezicht, want zoals ik al zei: De dieptepunten zijn voor mij ook weer de hoogtepunten in zo’n reis. Je hebt ’t maar weer meegemaakt, en die Koreaanse jongen kon natuurlijk ook niet weten dat er een in Groveland gestrand Nederlands gezin in zijn rommelige logeerhuis komt te slapen.

Ik wilde trouwens ook even kwijt dat ik het echt super vindt dat jullie dit allemaal (en naar eigen zeggen met plezier) lezen. Bedankt! 
Dat is de reden dat ik hier om kwart voor 12 ’s nachts nog aan een scheve houten tafel van een Koreaan mijn blog zit te schrijven, en natuurlijk voor mijn eigen plezier ;-).

nog een bosbrand gezien!
meer klein

Het is nu de volgende ochtend en ik wilde er toch nog iets bijschrijven. De rustdag zoals die gepland was hebben we d’r wel gewoon in gehouden, dus gingen we ontbijten in Groveland naast het oudste café van heel Californië, Iron door saloon.
Later nog wat rondgelopen in het dorp en toen kwamen we voor de Farmersmarket te staan, een kleine markt met allerlei zelfgemaakte spullen en natuurproducten enz. (daar ben ik helemaal gek van :)). Alle mensen zijn hier heel uitgelaten en vrolijk: wanneer m’n moeder een jurk koopt: oh, honey, that’s soo cute! It looks so good on you!
Wanneer je zelf-geoogste aardbeien koopt: Believe me darling, they’re delicious. You’ll seriously love it. (ik eet ze nu in die Koreaanse jongen z’n tuin en ze zijn inderdaad delicious :).

Slaap lekker voor straks, ik ga nog even van m’n rustdag op deze bizarre plek genieten!

1 reactie op “Maar na al het drama toch aangekomen in California!

  1. Noa, snel nog ff je blog gelezen voor ik naar bed ga. Leuk verhaal, maar wij zouden meer griezelen van zo’n bizarre slaapgelegenheid. Maar ook wel weer leuk dat je zoiets meemaakt… x

Reacties zijn gesloten.